Borstvoeding struggles

Al in het begin van mijn zwangerschap riep ik hard dat ik borstvoeding ging geven en er alles aan zou doen om dit te laten slagen. Begrijp me niet verkeerd, ik ben niet lid van de borstvoedingsmaffia of anti-kunstvoeding. Ik weet dat er genoeg kindjes gezond opgroeien met kunstvoeding. Maar ik blijf er bij dat de borstvoeding altijd mijn eerste keus zou zijn. Het aanleggen en je kindje kunnen voeden met iets wat speciaal voor haar is gemaakt door mijn lichaam, dat is iets heel bijzonders en het allerbeste. Dat momentje samen, iets wat niemand zomaar van je af kunt nemen.
Alleen weet ik nu ook als kersverse moeder dat borstvoeding geven niet zo vanzelfsprekend en makkelijk is als men zou denken. Inmiddels ben ik overgestapt naar de kunstvoeding en ga ik jullie vertellen hoe ik dan toch op dit punt ben gekomen, ondanks mijn wil om voor de borst te gaan.
Al voor de bevalling wilde ik mij voorbereiden op het geven van borstvoeding, ik was een leek op dat gebied en wilde graag weten tegen welke problemen ik zou kunnen aanlopen waardoor het niet zou lukken. Dus meldde ik mij aan via mijn kraamzorgorganisatie voor een borstvoedingscursus. Een goede voorbereiding is het halve werk toch. Deze cursus maakte mij nog een stuk zekerder als daarvoor. Ik ga er voor, dit is zoals de natuur ons gecreëerd heeft, dus voor mij gevoel is dit de beste keus.

Tot de dag van de bevalling aanbrak, nadat mijn meisje het daglicht dan eindelijk mocht aanschouwen, duurde het niet heel lang voordat ze mij in het ziekenhuis hielpen om haar gelijk aan te leggen. Vanaf dit moment liep het eigenlijk al niet echt soepel. Hoewel ik wel degelijk melk produceerde, lukte het Annaliya maar niet om goed aan te happen en vast houden. Met als resultaat dat ze het op een brullen zette. Dan maar met een tepelhoedje dan? Dit ging gelukkig een stuk beter en had ik dan eindelijk mijn momentje met haar. Een vreemd gevoel maar zo bijzonder. Helaas heb ik hierna niet veel meer van dit soort momenten kunnen genieten.
Vanaf het moment dat we thuis aankwamen was het aanleggen 1 groot drama, ondanks dat mijn melkproductie goed op gang kwam en Annaliya wel kon aanhappen met een tepelhoedje, was het 1 grote strijd. Binnen no time liet ze weer los en eindigde ik met een ontzettende kwade baby aan mijn borst. Samen met de kraamverzorgster probeerden we allerlei posities en opties uit waardoor het beter zou gaan. En heel af en toe lukte het. Maar omdat die momenten wel weinig waren had ze papa gevraagd om voor de zekerheid wat kunstvoeding in huis te halen, mocht ze in de nacht nog niet aanhappen en konden we haar toch een beetje tot rust laten komen ( en onszelf) en zouden we het de dag erna opnieuw proberen. Helaas waren de dagen hierna nog steeds niet beter, met als gevolg ook een hoop stuwing… echt, kindje, er was melk genoeg voor je. Ik hoefde alleen maar naar naar haar te kijken en mijn borsten liepen al massaal leeg….. Dus dan papa maar weer eropuit sturen om een kolf te huren. Vanaf dat moment zou ik gaan afkolven en tussendoor proberen haar aan te leggen. Maar het aanleggen leverde mijn kindje alleen maar frustraties op en we konden niet begrijpen wat er nu mid ging. Dus langzaam werd besloten om maar fulltime te gaan kolven, gezien het drinken uit een fles voor haar geen enkel probleem was. En ja fulltime kolven, wow, borstvoeding willen geven is zwaar. Fulltime kolven is zwaar. Iedere paar uur hang je dan als een melkkoe aan dat apparaat de volgende voeding voor je meisje te maken.
Ik heb dit de eerste paar weken redelijk vol kunnen houden. Maar mijn melkproductie was zo hoog dat ik ‘s nachts niet kon overslaan, gezien ik anders wakker zou worden met gigantisch pijnlijke borsten. En aan het begin dacht ik dat ik dit wel vol konden, maar naarmate ik steeds vaker alleen thuis was en de kleine meid steeds onrustiger werd, werd het kolven steeds meer een ding. Als zij haar huiluurtje had, raakte ik al in de stress dat ik tijd te kort kwam om weer te kolven. En om nog maar niet te beginnen over het steeds schoonmaken van dat ding….. En dan heb je ook nog tijd nodig voor het voeden zelf. Iedere dag merkte ik steeds meer hoe meer stress en vermoeidheid mij dit opleverde.
Toen besloot ik een lactatiedeskundige in te schakelen. Deze negatieve spiraal is niet alleen slecht voor mij, maar helpt ook niet echt voor de kleine. Misschien dat de lactatiedeskundige kan zien wat er mis gaat.
Gelukkig was deze hulp niet voor niets. Wat bleek? Mijn melkproductie was hoog! En op het moment dat ik mijn meisje wilde alleen leggen, hoefde ze eigenlijk alleen maar naar mn tepel te kijken en de melk liep zonder dat zij daar echt moeite voor hoefde te doen. Dus met als resultaat dat ik eigenlijk mijn kindje bijna verdronk met mijn eigen melk….. Het liep harder als dat de kleine meid aankon. We merkten dat als de eerste hoeveelheid eruit was, de melk zachter liep en Annaliya wel rustig kon drinken. Maar goed hoe lossen we dit op? De deskundige raadde me aan, om steeds voor het aanleggen eerst een deel af te kolven en haar daarna pas aan te leggen. Nou goed idee, maar stiekem hoopte ik op een makkelijkere oplossing en het kolven een beetje kon laten voor wat het was. Ach wel, we gaan het proberen… Helaas bleek dit ook nog steeds niet helemaal soepel te verlopen en ik werd alleen maar vermoeider. Tot op een bepaald moment ik besloot dat het genoeg was. Ik merkte dat de hele dag alleen maar draaide om de voedingen en het kolven en dat hierdoor de tijd om te genieten en mijn meisje te ontdekken verloren ging. Wil ik dit zo blijven volhouden? Is dit het waard? Hoe groot is mijn wens om borstvoeding te geven? Die was groot, maar niet ten koste van. Dus besloot ik om te gaan afbouwen. Een korte periode heeft ze deels borstmelk en kunstvoeding gehad, maar mijn melkproductie liep al heel snel terug. Ik ben er klaar mee.
Hoewel de overstap naar kunstvoeding ook niet vlekkeloos liep, ik bedoel, obstipatie, krampjes…. Hebben we eindelijk gevonden wat voor haar werkt. Met als resultaat dat ik hier nu onderuitgezakt op bed lig, met een heel tevreden meisje naast mij.
Vind ik het jammer dat mij borstvoeding niet gelukt is? Ja, maar ik durf voor mij zelf te zeggen dat ik er alles aan heb gedaan om het te laten lukken. En hoewel de harde kern misschien tot het bittere eind door te gaan, sta ik nog steeds achter mijn keuze. Borstvoeding of kunstvoeding, iedere moeder wil het beste voor haar kindje. Annaliya heeft een deel van mijn beste melk gehad, en doet het nu op de kunstvoeding nog steeds goed. Blije mama, blije baby en andersom. Ik begrijp heel goed de struggles van moeders nu en borstvoeding en ik ben misschien geen expert, maar ik kan je wel vertellen dat de tijd met je kleintje kostbaar is. Voel je niet gefaald als het niet lukt, wees trots als het wel lukt. Een gezonde blije baby, dat is iets wat je als prioriteit moet stellen en of dat nu met borstvoeding of kunstvoeding is, is de keuze die voor iedereen persoonlijk is. Maar er komt al zoveel op je af als je net moeder bent geworden, maak het niet moeilijker als dat het al is. Daar heeft zowel jijzelf als je kindje niets aan. Het heeft allebei zo zijn voor en nadelen… ik noem maar iets als stuwing en tepelkloven, of de prijs van een bus kunstvoeding…. Alleen maar het beste voor mijn meisje!

Liefs,
Arianne

Share

6 reacties

  1. Bij mij ging het op exact dezelfde manker, met zelfs een borstontsteking tot gevolg. Goed dat je naar je gevoel en lichaam hebt geluisterd. De negatieve spiraal is voor beiden een negatieve prikkel!

  2. Wauw, jij hebt 100% je best gedaan. Je kunt trots zijn op jezelf. Soms kost het alleen teveel van zowel moeder als baby. Je vooral niet schuldig over voelen en genieten van een tevreden meisje!

  3. Wat goed dat je jouw verhaal deelt. Ik vind helemaal niet dat je snel hebt opgegeven, je hebt denk ik op de juiste tijd aan de bel getrokken. Je kunt niet alles controleren, hoe jammer soms ook.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *