Becoming a mom – part 3

Dinsdag 28 november 2017, 8 uur in de avond. Daar lig je dan met een ienimieni mensje op je buik.

Ver weg verzonken in mijn eigen wereld probeer ik alle gebeurtenissen te verwerken, terwijl iedereen rondom mij heen nog druk in de weer is. Navelstreng knippen, placenta eruit persen, de kleine meid wordt gecheckt, ik word gecheckt en gefikst. Man, man, denk je dat je na het eruit persen van je wondertje wel alles hebt gehad, maar nee. En verdovingsspray bij het hechten? Volgens mij zei de dokter dat alleen maar om mij gerust te stellen, want van de verdoving heb ik weinig gemerkt……. Mijn hemel, ben ik nu dan wel klaar?

Eenmaal alles achter de rug, doen we wat pogingen om kleine Annaliya aan de borst te leggen. Hier blijkt al snel dat onze meid een ongeduldig en onrustig meisje is. Iets wat nu nog steeds blijkt, Annaliya is een kleine diva. Na wat verschillende posities en tepelhoedjes lukt het dan eindelijk.

Maar Annaliya en ik zijn allebei moe. En daar lig ik dan, helemaal in mijn eentje met mijn meisje in de kamer van het ziekenhuis. Papa is iedereen aan het contacten en thuis nog een een paar spulletjes halen omdat we de nacht zullen doorbengen in het ziekenhuis. Vaag herinner ik mij nog wat bezoek wat is langs is geweest, maar echt helder was ik niet.

Het voelt nog allemaal zo onwerkelijk, emoties en allerlei gedachten schieten door mijn hoofd. Ik kijk naar mijn meisje en ik zie dat ze de diepdonkere ogen van papa heeft. Hallo meisje, welkom.

Na al die maanden in mijn buik ben je dan hier. Hier in mijn armen. Nu gaat het spannendste beginnen, hier begint ons avontuur. Samen gaan we de wereld ontdekken en waar je ook zult gaan, mama zal er altijd voor je zijn. Je bent mijn meisje, wij zijn samen 1.

’s Nachts kan ik de slaap niet vatten, hoe kan je nu eenmaal na alles wat er vandaag gebeurt is gaan slapen. Pijn, veel oerkracht en emoties die zijn doorstaan, met als resultaat dat wondertje wat hier naast mij ligt. Met moeite probeer ik nog een beschuit met muisjes naar binnen te werken.

Na een gebroken nacht, zowel voor mama, als papa op de meest oncomfortabele bedbank, breekt de morgen aan. Vol trots meld ik de zuster dat ik zelfstandig heb geplast, wat een overwinning. En na de laatste controles en het tekenen van de papieren is het tijd om te gaan. Ik vroeg me af of het wel nodig was om met een rolstoel naar de auto gebracht te worden, maar na een aantal stappen door de kamer en een poging tot het aankleden, bedacht ik mij dat het zeer zeker geen overbodige luxe was.

En dan stappen we in de auto. Een paar kijk ik naar de maxi-cosi op de achterbank. Wow, dit is vreemd, dit is echt mijn kindje wat ik mee naar huis neem. Ons kindje, onze mooie dochter.

Eenmaal thuis voelt alles nog wat onwennig. Ik voel me helemaal beurs en mijn hele lichaam voelt aan alsof ik gisteravond gisteren volledig ben afgebeuld. In de dagen die hierna volgde merkte ik ook goed wat een oerkracht iedere spier in mijn lijf gebruikt moest hebben, want ik kon ze nu allemaal amper gebruiken vanwege de vreselijke spierpijn.

’s Middags na thuiskomst arriveert de kraamverzorgster, en gaat alles dan toch echt beginnen. Zo’n kraamverzorgster is dan geen overbodige luxe, want eerlijk is eerlijk, het is mijn eerste kindje. Weet ik veel waar ik moet beginnen.

Gelukkig in de dagen die volgden, gebeurt er zoveel. Mijn lichaam is in herstel, maar ik voel me goed, dus ik vind het soms moeilijk om mij over te geven aan de rust die ik moet nemen. Het valt ook niet mee om deze grote veranderingen een plekje te geven in mijn leventje. Alles komt voorbij. Haar eerste badje, haar eerste poep, temperatuur controleren, navelstompje wat er af valt. Alles komt voorbij. Gelukkig is Annaliya een meisje wat ’s nacht heerlijk slaapt dus daar kunnen zowel papa als mama lekker een beetje bijkomen.

Mijn voornaamste keus was het geven van borstvoeding, helaas liep dit niet zoals gehoopt. Het aanleggen van Annaliya was een onwijs grote strijd, voor zowel haar als voor mij. Ze hapte maar niet goed aan en werd alleen maar kwader. Melk had ik genoeg, ik hoefde namelijk alleen maar naar haar te kijken en mijn borsten liepen spontaan leeg. Maar daar lag het probleem ook direct, ik verdronk Annaliya zowat in mijn melk waardoor ze niet rustig kon aanhappen. En na vele pogingen, afkolven, van vooraf tot aan fulltime en hulp van een lactatiedeskundige, heb ik inmiddels besloten om over te gaan op de flesvoeding. Omdat de wens van het geven van borstvoeding ten koste ging van het genieten van mijn meisje. Dit onderwerp zal ik later nog een apart bespreken, omdat ik merk dat dit ook bij andere vrouwen best een ding kan zijn en kunnen denken dat ze falen als moeder als het niet lukt.

Het belangrijkste is namelijk dat je kindje gezond is. En Annaliya is dat, ze een kindje wat een goede eetlust heeft en ze groeit hartstikke prima.

Na een paar dagen kraamhulp, bedankt lieve Annette en Jacqueline, is het tijd om op eigen benen te staan. En ergens voelde dat ook wel fijn, ik was er wel klaar voor om mijn eigen ritme en draai te gaan vinden als moeder. En eerlijk gezegd denk ik dat ik het best oke doe. Ook al voel ik me vaak genoeg onzeker.

Het kost tijd, Annaliya en ik moeten elkaar nog beter leren kennen. De eerste weken is het zoeken naar wat ze nodig heeft als ze huilt en wat ze wel en niet prettig vind. En dat gaat iedere week steeds een beetje beter. En nee, het is inderdaad niet alleen maar een roze wolk. Het is zwaar. Ineens staat alles in het teken van mijn baby. Als ze slaapt na haar eerste voeding in de ochtend trek ik een sprintje door het huis om ook mijn huis nog een beetje op orde te houden en kan ik de rest van de dag besteden aan mijn meisje.

Ik merk dat je in een soort mama-bubbel terecht komt. De hele buitenwereld gaat langs je heen. Hoe vreemd het was om met de feestdagen ineens van huis te zijn, en zelfs het dorp uit te gaan. En hoe ik van tevoren kan stressen of dat allemaal wel goed gaat, zal ze wel slapen daar, gaat ze veel huilen? Wat zullen mensen denken als ze huilt en mij zien stuntelen als onwennige nieuwe moeder.

Iedere week leer ik steeds een beetje beter dat alles gewoon goed gaat en het helemaal niet nodig is om te stressen. Maar dat is makkelijker gezegd als gedaan.

Er breekt ook een periode aan dat Annaliya ineens veel meer ging huilen, darmkrampjes, obstipatie, voorkeurshoudingen en noem maar op. Daarmee begint ook bij mij steeds vaker de zogenaamde baby-blues op te spelen. Ineens ben ik niet alleen onzeker als moeder, maar over mijn hele leven. Onzekerheden, het kwijt zijn van mijn eigen ik en nog vele onverwerkte emoties van het verlies van mijn moeder spelen steeds vaker op. Met huilbuien, chagrijnige buien tot aan euforisch gelukkig zijn als gevolg.

Nee het is niet makkelijk en het is oke om het zwaar te hebben. Maar begrijp mij niet verkeerd, ik ben intens gelukkig. Maar ergens diep van binnen voelt het voor mij als ineens zoveel geluk en liefde, dat ik moeite heb om dit geluk te toe te laten en gewoon te genieten.

Maar ik kom er wel, hoewel ik me soms door mijn bubbel hier thuis ontzettend eenzaam kan voelen, weet ik ook dat ik helemaal niet alleen ben. Ik heb Annaliya en haar vader, haar opa en haar oma en zoveel andere mensen om mij heen die er voor me zijn. Ik ben er nog niet, maar ik kom er wel.

Annaliya is nu bijna 9 weken oud en is een bovengemiddeld sterk meisje, volgens de fysio. Ze is zo mooi en ik kan alleen maar supertrots op haar zijn. Mijn meisje, mama heeft het soms moeilijk, maar jij maakt alles goed. Deze zondag ga ik voor het eerst zonder haar even gezellig de stad in, vanouds met Anita, enerzijds heb ik er zin, anderzijds weet ik dat ik zelfs voor 1 middag mijn kindje onwijs ga missen.

Want ja, Annaliya en ik, wij zijn samen 1!

Liefs,

Arianne

Share

32 reacties

  1. Wow. Zelf ben ik ‘nog maar’ 22 en heb ik nog geen kinderen. Ik kon me er weinig tot niets bij voorstellen hoe het is om bvb. te bevallen. Jij geeft dit duidelijk weer! Proficiat met jullie wondermooie dochter!

  2. Oh wauw, wat heb je deze ervaring prachtig beschreven. Proficiat met je meisje, ook complimenten voor de mooie naam! Als ik dit lees verlang ik – ondanks al de mindere kantjes – toch ook wel naar ’t moederschap! Nog veel geluk samen!

  3. Ondanks dat ik bewust moederloos ben, kan ik me iets voorstelllen bij de overdosis liefde in eerste momenten. Er veranderd zoveel en het meeste positief. Deze liefde deel ik met mijn diertjes. Heel veel geluk en liefde voor de toekomst.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *