Very Special Mother’s Day

Het heeft eventjes geduurd, maar eindelijk heb ik weer de energie en inspiratie gevonden om weer achter de blog te kruipen. Komende periode zal ik jullie meenemen in een nieuwe fase van mijn leven, want ik heb nieuws!

14 mei 2017, het is moederdag. De eerste Moederdag zonder mijn mams. Hoewel ik niet perse een voorstander ben van alle commerciële poeha rondom dit soort dagen, voelt deze dag toch anders als alle anderen. Overal om mij heen zie ik advertenties voor de meest uiteenlopende Moederdag cadeaus en wanneer ik door mijn social media heen scroll, zie ik de 1 na de andere Moederdag statusupdate voorbij schieten. 

Mijn mams mis ik nog dagelijks, maar op dit soort momenten word je nog wel eens extra met de waarheid geconfronteerd…..

Toch voelt deze dag tegelijkertijd ook wel bijzonder. Het is namelijk de eerste Moederdag waarin ik in mijn moeders voetsporen treed, ik word namelijk zelf mama!!!

Een tijdje terug vertelde ik Anita, dat ik het gevoel had alsof ik overtijd ging zijn. Na een paar spannende dagen, besloot ik op een donderdagmiddag toch eventjes snel een test te doen. Ik zat tenslotte toch maar thuis te wachten om naar de afspraak met mijn tandarts te gaan. Mijn nieuwsgierigheid kon ik niet meer bedwingen….. Ongeduldig staar ik naar de test, wachtend op wat hij zal aangeven.

En toen verscheen mijn bevestiging in beeld, ZWANGER. Ja, mijn gevoel was juist, ik kon er niet meer omheen. Hoewel ik misschien had gedacht dat ik in shock zou zijn, was dit eigenlijk helemaal niet het geval. Het eerste wat in mijn hoofd schoot was; ‘Oke, dan is dit dus wat ik ga doen’. Wel met een lichaam stuiterend van opwinding belde ik mijn vriendin, mijn Greenqueen Anita. ‘Meid, ik ben zwanger…’.

Hoewel ik misschien niet altijd een sterke kinderwens heb gehad, ik hou van reizen, avontuur en mijn vrije leventje. Vaak genoeg heb ik gedacht dat het moederschap totaal niet iets voor mij zou zijn, maar sinds de ziekte van mijn moeder ben ik op verschillende vlakken anders in het leven gaan staan en heb ik geen seconde getwijfeld over wat ik zou doen. Vanaf het moment dat ik de uitslag zag, nam mijn moederinstinct het over en wist ik dat ik dit gewoon ging doen, ik word gewoon moeder!

Maar wat nu? Wie kan ik het vertellen, wat gaat er nu allemaal gebeuren en hoe zal de vader reageren? Er schieten ineens zoveel dingen door mijn hoofd, waar moet ik beginnen?

Ook wist ik misschien niet eens wat de vader wilde, maar ook dat heeft mij geen moment laten twijfelen, ik ga dit doen, met hem of zonder hem.

Het was niet bepaald iets wat op de planning stond voor dit jaar, maar ik herinner mij een gesprek die ik had met de vader, waarop we tegen elkaar zeiden dat 2017 voor ons allebei ons jaar ging worden. Nou, dat word het dus nu wel heel letterlijk. Wij kennen elkaar al een behoorlijk aantal jaren en samen hebben wij een band opgebouwd, die misschien niet voor iedereen te begrijpen is. En dat is oke, je hoeft ook niet altijd alles in het leven te begrijpen. Ik krijg ook wel veel vragen of we nu gaan samenwonen en de hele mikmak. Misschien goed bedoeld, maar als ik iets heb geleerd door de jaren heen is dat oplossingen gecreëerd door de maatschappij niet perse de beste oplossingen zijn.

Wij leven in een wereld waarin wij een  typisch beeld van het huisje, boompje en beestje hebben. Je wordt verliefd, gaat samenwonen, trouwen en krijgt kinderen. Maar is dit de enige weg? Is dit beeld wel een garantie voor een gelukkig leven en kind? Vroeger hoopte ik ook op dit leventje, maar na diverse ervaringen, ook op het gebied van de liefde, ben ik dit steeds meer gaan loslaten. Misschien is dat gewoon niet mijn pad. En hoe meer ik dit ben gaan loslaten, hoe gelukkiger ik werd. Ik genoot van mijn vrijheid en doe alles waar ik zin in heb. Ik kan intens genieten van mijn eigen aanwezigheid. Accepteer dat je leven misschien niet zo loopt als gepland, je kunt je leven niet tot in de puntjes plannen namelijk.  En hoewel ik misschien niet het typische voorbeeld ben van het huisje, boompje, beestje, is er wel een hele bijzondere man in mijn leven, waarmee ik dit kleine wonder mee kan delen. Dit wondertje is het bewijs van onze bijzondere band, waarmee we nu voor altijd met elkaar verbonden zijn. Onze band, connectie en energieën hebben dit nieuwe leventje gecreëerd.  

Onlangs kreeg ik bij de verloskundige de termijnecho, vol verwachting tuurden we naar het scherm en daar was hij/zij dan. Het gevoel wat ik kreeg is onbeschrijflijk, zo klein, maar al echt een mini-mensje. Met handjes en beentje en een kloppend hartje. ‘S avonds lopen de tranen over mijn wangen, van intens puur geluk. Er gaat geen dag voorbij dat ik niet even stiekem spiek naar het filmpje wat ik heb meegekregen.

Iedere dag even kijken naar het wondertje, het leventje wat binnen in mij groeit. Dat moment op de dag, is het moment waarop je ook alle bijbehorende zwangerschapkwaaltjes vergeet ( en dat zijn er nogal wat!) . Eind november klinkt nog zo ver weg, maar kan niet wachten om dit leventje op de wereld te zetten!

Deze Moederdag ben ik een  mommy-to-be en ook al doet het me verdriet dat ik dit niet met mijn eigen moeder kan delen, ik weet dat ze met mij is en met een grote glimlach van een trotse oma meekijkt. En zoals mijn vader mij zei, je wordt net zo’n mama als mams.

Terug van weggeweest,

Liefs,

Arianne

Share

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *